Ήμασταν σκιές. Σκιές μέσα σε αυτό που αποκαλούσατε καθημερινότητα. Αόρατες φιγούρες, αμέτρητες, που κάθε μέρα τις προσπερνούσαν χιλιάδες βλέμματα. Πρόσωπα που κάτι σας θύμιζαν αλλά ποτέ δεν ήσασταν σίγουροι τι.

Το ποτήρι της μπύρας στο μπάρ που ξαναγέμισε

«Έχω κάνει μια παραγγελία εδώ και μισή ώρα αλλά το παιδί δεν έχει έρθει»

Τα ράφια στα σούπερ μάρκετ και τα γυαλισμένα πατώματα

«Πού είναι η κοπελιά να αδειάσει το τασάκι;»

Κάτω από το κράνος, μέσα σε ένα αδιάβροχο, οργώνοντας την πόλη με δύο ρόδες

« Θέση 146, πώς μπορώ να σας εξυπηρετήσω παρακαλώ;»

Πίσω από πάγκους, διπλώνοντας ρούχα, ανάμεσα σε διαδρόμους, τακτοποιώντας βιβλία στα ράφια

« Μου φαίνεται λίγο στενό στη μέση»

Μπροστά σε υπολογιστές, απαντώντας τηλέφωνα

Κυκλάκια σε αγγελίες «ζητείται νεαρή, ζητείται άτομο με προϋπηρεσία»

Και άλλοτε στις ουρές του ΟΑΕΔ

«Σφράγισμα επιταγών Δευτέρα-Τετάρτη-Παρασκευή»

Προγράμματα stage, σεμινάρια, «νέες θέσεις εργασίας»

Πότε εδώ, πότε εκεί. Σε μια διαρκή κίνηση, σε ένα ατελείωτο ψυχοφθόρο stand by. Πουλώντας όλο μας τον εαυτό, όλη μας τη ζωή για να μπορούμε να επιβιώνουμε. Πάντα παρόντες και πάντα αόρατοι, ξένοι μέσα στην ίδια μας την πόλη.

Και ξαφνικά ένας πυροβολισμός…

- «Τα έμαθες; Τον δολοφόνησαν οι μπάσταρδοι!»

- «Ποιον σκοτώσανε;»

- «Το σκοτώσανε ρε το παιδί!»

Δολοφονία. Βία. Σαν κάτι να θυμίζει αυτή η λέξη. Ναι, θυμίζει…

Το πρωινό ξύπνημα για δουλειά. Τα ένσημα που δεν μου κόλλησαν. Το ενοίκιο που πρέπει να πληρώσω στις αρχές του μήνα. Το απότομο φρενάρισμα και το ανατριχιαστικό σύρσιμο στην άσφαλτο. Τα βράδια που μένω μόνη μου. Το τηλεφώνημα του αφεντικού – θέλει να πάω και αύριο στη δουλειά ρε γαμώτο. Τον αγώνα μου να πάρω τα δεδουλευμένα. Τα καρφωμένα βλέμματα των πελατών στο σώμα μου, καθώς εγώ σερβίρω. Την καταμέτρηση των ενσήμων – βγαίνω άραγε ταμείο; Τις εφημερίδες με τις αγγελίες. Το ρολόι στη δουλειά που φαίνεται σταματημένο και το καινούριο αυτοκίνητο του αφεντικού.

Και μέσα σε όλα αυτά ο ήχος του πυροβολισμού. Τον δολοφόνησαν. Όλοι στους δρόμους ρε. Οργή. Οργή για τη δολοφονία, οργή για τον καθημερινό μας θάνατο.

Συναντιόμαστε στους δρόμους. Φωνάζουμε μαζί συνθήματα. Στήνουμε από κοινού οδοφράγματα. Ξηλώνουμε πλακόστρωτα και γεμίζουμε τις τσέπες μας με πέτρες. Κόβεται η ανάσα όλων μας από τα δακρυγόνα αλλά συνεχίζουμε. Συνεχίζουμε, όλοι εμείς που μέχρι χθες μιλούσαμε διαφορετικές γλώσσες, όλοι εμείς που μέχρι χθες ήμασταν αόρατοι. Συνεχίζουμε, γιατί μετά από αυτή τη συνάντηση τίποτα δεν θα είναι πια ίδιο. Μακριά απ’ όλους αυτούς που προσπάθησαν να μας εκπροσωπήσουν, μακριά από τα κόμματα και τα συνδικάτα που μιλούν μια τόσο ξένη και άγνωστη γλώσσα, μακριά απ’ όλους αυτούς τους αναλυτές των media που αναρωτιούνται από πού εμφανίστηκαν όλοι αυτοί.

Δεν έχουμε αιτήματα. Όχι, δεν έχουμε. Αγωνιζόμαστε για όλους τους λόγους του κόσμου. Διεκδικούμε τη ζωή που μας κλέβουνε καθημερινά. Η βία του μπάτσου που πυροβολεί είναι η συμπύκνωση της βίας που δεχόμαστε κάθε μέρα.

Ενάντια σε αυτή εξεγειρόμαστε.

Δεν είμαστε πια σκιές, αν και σαν τέτοιες ξεκινήσαμε…